Economische zelfstandigheid van vrouwen, ook jouw zaak?

Wist je dat de helft van de vrouwen in Nederland minder dan 70% van het minimumloon verdient? Mede dankzij het filmproject Minikronieken brengt Kracht On Tour Twente hier verandering in. Kracht on Tour is een landelijke campagne ingezet door minister Jet Bussemaker.

14 Twentse vrouwen die streven naar economische onafhankelijkheid, worden getraind om films te maken met een smartphone. Zij maken 14 filmportretten over andere vrouwen die daar met vallen en opstaan in geslaagd zijn. Op 28 november gaan de films in première in theater Concordia te Enschede.

Je kan het project Minikronieken funden via de crowdfund-pagina. Twentse vrouwen in beeld. Met jouw bijdrage helpt jr de deelnemende vrouwen om hun kansen op werk te vergroten.

Wil je meer informatie? Neem dan contact op met de coördinator van Minikronieken, Masja de Roy [masja@minikronieken.nl]  Zij vertelt je graag nog veel meer over dit project.

Tentoonstelling ‘Vrouwenrechten Anno NU on tour’

aimg_4319aimg_4319  img_4317

 

‘Vrouwenrechten ANNO NU on tour’ in Twente met TF HighHeels als organisator

De tentoonstelling ‘Vrouwenrechten ANNO NU on tour’ van Amnesty International was vanaf  27 oktober tot eind november 2016 in Twente te bezichtigen. De eerste weken stond deze expositie bij het ROC van Twente in de hal van de Gieterij in Hengelo. Op 10 november verhuisde deze naar de centrale hal aan de MH Tromplaan bij Saxion in Enschede. De tentoonstelling was voor iedereen gratis te bezoeken tijdens de officiële openingsuren van de schoolgebouwen.

Officiële aftrap. De officiële aftrap van de tentoonstelling in Twente, een initiatief van Saxion, ROC van Twente, Kracht on Tour en TaskForce HighHeels, vond woensdag 26 oktober 2016 plaats in de Gieterij in Hengelo, in het bijzijn van wethouder Mariska ten Heuw. Voorafgaand aan de officiële opening, lieten drie bijzondere sprekers hun licht schijnen over rechten voor vrouwen in de hele wereld en dus ook in Nederland en Twente. Trudy Vos, lid College van Bestuur ROC van Twente, gaf haar eigen interpretatie over vrouwenrechten in het onderwijs onder de titel leerplicht of onderwijsrecht. Eveline Dijkdrenth MSc. docent/onderzoeker bij Saxion, liet zien dat de positie van de vrouw in de maatschappij moet veranderen en verbeteren om vrouwenrechten te verbeteren. Als laatste sprak Frits Dijcks, samensteller van deze bijzondere vrouwenrechten-tentoonstelling over de noodzaak om dit onderwerp bespreekbaar te maken en houden. Ineke van Oldeniel, lid College van Bestuur Saxion en Trudy Vos, lid College van Bestuur ROC van Twente, trapten de expositie officieel af met fikse trappen op ballonnen met behulp van hun ‘high heels’.

Dames, zorg voor jezelf!
 Amnesty International en mede-initiator ‘TaskForce HighHeels’ zijn heel blij dat deze tentoonstelling zowel bij ROC van Twente en Saxion wordt gehouden. ‘Op deze manier is de vrouwenrechtententoonstelling heel toegankelijk voor de juiste personen. Juist de jonge meiden en vrouwen die bezig zijn met een opleiding, moeten doordrongen worden van het belang van economische onafhankelijkheid. We kunnen niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is om wat met je opleiding te doen. Zorg ervoor dat je goed voor jezelf kunt zorgen, dat je zelfstandig en financieel onafhankelijk bent’, aldus Marlou Bullens van TaskForce HighHeels.

Amnesty over de tentoonstelling. Honderd jaar geleden streden vrouwen om stemrecht te krijgen. Sindsdien is gelukkig veel verbeterd. Toch worden vrouwenrechten in grote delen van de wereld nog ernstig geschonden. De tentoonstelling verkent de huidige positie van vrouwen in de wereld met verhalen uit landen als China, Iran, Mexico, Jemen, Zuid-Afrika of Ierland. Dit gebeurt aan de hand van cases waarvoor Amnesty International actie voert. De tentoonstelling toont dit met actuele verhalen, die een levendig en dynamisch beeld geven van de wereld waarin de moderne en strijdbare vrouwen van nu leven.  Een prachtige weergave van hoe het vandaag de dag met de rechten van vrouwen gesteld is in de wereld.

img_4315

img_4318

Je wilt echt wel, maar het komt er gewoonweg niet van!

Natuurlijk herken je dit. Al die zaken ‘die er niet van komen’. Zo ben ik al een hele tijd van plan om weer eens een bericht te plaatsen op deze site. ‘Het er niet van komen’ is volgens mij iets waar alle vrouwen last van hebben. Stellen we de verkeerde prioriteiten? Hebben we het echt te druk? Hebben we last van uitstelgedrag? Wil je het dan wel echt? Waarom doen we het dan niet gewoon? Ik moet eerlijk toegeven dat ik het antwoord ook niet helemaal weet. Toch denk ik dat het ergens wel iets te maken heeft met een – vaak onbewuste – vorm van bewijsdrang. We willen stiekem laten zien dat wij, vrouwen, wel alles tegelijk kunnen en nog heel goed ook. Daardoor hebben we wel veel te doen. We kunnen niet ‘alles’ doen. En onze omgeving merkt vaak niet eens dat we bepaalde zaken laten liggen. Want die ‘dingen die er dus niet van komen’ worden niet eens opgemerkt. Dat fotoboek dat ik al jaren wil samenstellen, mist niemand. Dat ene blog wat ik maar niet schrijf ook niet. Maar het aller vervelendste vind ik misschien nog wel dat ‘het nog te doen ding’ zo ontzettend in mijn nek blijft hijgen. Ik vind namelijk wel dat het moet gebeuren. Het staat op mijn to-do lijstje in mijn hoofd gebeiteld.

Heeft het bovenstaande dan dit ook iets te maken met het feit dat leidinggevende vrouwen sneller een burn-out hebben dan mannen? Uit de media deze week bleek dat dit wetenschappelijk is bepaald.  Volgens mij is de link met ‘te veel te goed willen doen’ snel gelegd. Venus en Mars? Man en vrouw? De verschillen hoeven we niet meer te zoeken. Die zijn overduidelijk.

Mijn conclusie. Leg de lat niet te hoog voor jezelf. Sinds een jaar of 5 ‘moet’ ik veel minder van mezelf. En dat bevalt me uitermate goed. Is ook erg ontspannen. Neem de tijd. En geniet van de momenten waarop niets moet. Want het is echt niet altijd nodig.

# En dit zeg ik zonder cursus yoga of mindfulness of …!

 

De kracht van het zelf door dr Nicole Torka

Op vrijdag 6 november tijdens de tweede editie van #Twentse Zakenvrouw New Generation mocht ik, Marlou Bullens, namens de TaskForce HighHeels samen met Nicole Torka de workshop ‘(Top)Vrouwen: over de kracht van het zelf.‘ verzorgen. Hoge opkomst, gave vrouwen, geweldige vragen, veel interactie en nog meer inspiratie over en weer. En Nicole … klein, slim, beetje gek en geweldig tegelijk! Hierna de publicatie van Nicole waarop onze workshop gebaseerd werd.

(Top)Vrouwen: over de kracht en het ontkrachten van het zelf. Wie op zoek gaat in de virtuele wetenschappelijke databanken en het internet afstruint naar berichten over vrouwelijke carrière tijgers en ondernemers, dreigt onder de hoeveelheid literatuur bedolven te raken. Veel artikelen hebben de kansen en beperkingen vanuit de omgeving tot onderwerp: “Wat te doen om meer vrouwen aan de top te krijgen?”, “Op welke manier kunnen HRM beleid en praktijken vrouwen ondersteunen bij het ‘managen’ van werk- en privéleven?” en “Hoe ervoor te zorgen dat vrouwen de stap richting het zelfstandig en succesvol ondernemerschap zetten?”. Slechts een aantal vragen die beleidsmakers, wetenschappers, de vrouwen zelf en andere belanghebbenden regelmatig stellen. De genoemde vraagstukken hebben veel met elkaar gemeen en hebben allen betrekking op ondersteuning van buitenaf, zijn gericht op zogenaamde ‘externe hulpbronnen’. Maar wat kunnen vrouwen zelf doen om hun loopbaan gestalte te geven? Passende, gevraagde kennis en vaardigheden genereren, netwerken opbouwen en continueren, doelen stellen en realiseren en andere zaken die invulling en richting geven aan de gewilde stappen. Zo simpel dit moge klinken, voor deze gedragingen is voorafgaand een bepaalde mentale houding nodig. Het gaat om de ‘interne hulpbronnen’ die in ieder mens potentieel aanwezig zijn. Deze bronnen kunnen ons helpen obstakels vanuit de omgeving en van binnenuit te overwinnen of ten minste te versoepelen.

Het gaat niet om letterlijke stenen die vrouwen voor de voeten kunnen worden gegooid, maar om figuurlijke. Wel om onder andere verwachtingen, ideeën, meningen van anderen die een onterechte status van een ‘self-fulfilling prophecy’ kunnen verkrijgen; een negatieve. Ik kan mij nog goed herinneren aan het gepraat achter mijn rug: “die studie haalt ze nooit”. Ook kan ik mij herinneren dat twee mannen uit mijn naaste familiekring ronduit verbaal agressief reageerden toen ik – nadat ze mij naar mijn beroepswensen hadden gevraagd, vertelde “in de wetenschap te willen”. Ze noemden mij arrogant en niet realistisch en volgens hun overschatte ik mijn mogelijkheden. Mijn broer – ook een wetenschapper – had geen last van zulke aanvallen … . Echter, het waren niet alleen mannen die – bezien hun reacties – niet om konden gaan met een vrouw die duidelijk voor zichzelf en een carrière pad wilde kiezen. Ik heb heel wat seksistische opmerkingen van vrouwen moeten aanhoren. Laatst nog zei een vrouw moeite te hebben met mijn zelfverzekerde aard. Op de vraag of ze ook een man zijn zelfverzekerdheid had verweten klapte ze dicht.

Hoe heb ik ondanks de sociale tegenwind mijn belangen en wensen doorgezet? Inmiddels is mij bewust dat ik ‘onbewust’ aan strategieën heb gewerkt c.q. persoonlijkheidskenmerken heb opgebouwd en verstevigd die in de psychologie bekend staan om hun preventieve en curatieve werking: zelfwerkzaamheid- of overtuiging (Bandura, 1977) en interne beheersingsoriëntatie (Rotter, 1954). Zelfwerkzaamheid gaat om de innerlijke overtuiging dat je een bepaald gedrag met succes kunt uitvoeren. Onderzoek laat zien dat eigen succeservaringen de belangrijkste bron van deze overtuiging zijn, gevolgd door model leren (denk in deze context aan vrouwelijke rolmodels) en verbale versterking (bemoediging) (Bandura, 2004). Iedere vrouw, ieder mens, heeft een hele repertoire aan overwonnen moeilijke en/of nieuwe situaties. Kunst is het om deze op te roepen, in het bewustzijn te halen, als zich een uitdaging of aanval voordoet. Daarbij gaat het niet ‘slechts’ om behaalde successen gerelateerd aan werk, maar ook om persoonlijke triomfen. Ik denk bijvoorbeeld aan de kracht die ik voelde toen ik de eerste keer in mijn eentje richting Zuidoost-Azië ben vertrokken. En tijdens de tussenstop in Dubai heb ik een rolmodel ontmoet. Een alleenreizende vrouw van boven de zestig die op weg was naar Australië om aldaar met een camper het land te verkennen. Bemoediging ervaar ik door zowel positieve feedback van mijn werkgevers, opdrachtgevers, studenten en collega’s als ook door mannelijke en vrouwelijke metgezellen die waardering voor mijn lef en onafhankelijkheid uitspreken. Een interne beheersingsoriëntatie heeft betrekking op de mate waarin iemand de oorzaken van wat hem ‘overkomt’ bij zichzelf zoekt. Natuurlijk sommige – vaak nare – dingen gebeuren buiten ons eigen toedoen om. Echter, ik leef in de overtuiging dat ik mijn leven – en mijn carrière – grotendeels zelf in de hand heb en hou. Daarbij is het belangrijk de blik op zaken te richten die ik zelf kan veranderen, want de omgeving kan ik niet of slechts zeer beperkt (ver-)vormen. Mijn uitgangspositie – en dan doel ik op mijn kinder- en jeugdjaren – is zeker verre van optimaal geweest, maar met zwelgen in het verleden had ik mezelf een molensteen om mijn nek gehangen. Ze zijn er wel en nog steeds: de ‘innerlijke stemmen’ die mij alles behalve bemoediging inspreken. En ik heb het dan niet over stemmen die bij een acute psychose aanwezig kunnen zijn.

Volgens Hermans (1993, 1995), hoogleraar persoonlijkheidsleer, is het zelf meerstemmig: de menselijke geest is polyfoon. Hij spreekt in de door hem en met ondersteuning van anderen ontwikkelde ‘dialogische zelf theorie’ van verschillende ‘ik-posities’ die in deze dialogen met elkaar communiceren. Sommige posities sterken (bijvoorbeeld “ik als rots” of “ik als globetrotter”), andere ondermijnen het positieve zelf en kunnen zelfs ervoor zorgen dat de kracht in ons in de kiem wordt gesmoord (bijvoorbeeld “ik als onzeker” of “ik als slachtoffer”). Als een ontmoedigende stem opduikt, gun ik haar geen blijvende positie, maar vervang ze door een positieve, een die mij bemoedigend toespreekt en mij herinnert aan weerstanden die ik wist te overwinnen: de zelfwerkzaamheid en interne beheersingsoriëntatie worden bewust geactiveerd. Opvallend is dat zwakke of onderuithalende ik-posities vaak gerelateerd zijn aan, belevenissen met, anderen. Volgens Hermans en Hermans-Jansen (1999) zijn twee grondmotieven de basis van ons persoonlijk waarderingsleven: 1) het streven naar zelfhandhaving en zelfexpansie (Z-Motief) en 2) het verlangen naar verbondenheid met iets of iemand (A[ndere]-motief). Idealiter lopen deze motieven hand in hand en zorgen gezamenlijk voor kracht en zinvolle oriëntatie in het leven. De werkelijkheid is vaak een andere, een van disbalans: bij een te sterke focus op het Z- ofwel verwaarlozing van het A-motief ‘betalen we de prijs voor een carrière’, bij een te sterke nadruk op A-motieven lopen we de kans dat het potentieel in ons een blijvend sluimerend bestaan leidt. Anders gezegd: de gerichtheid op anderen – op hun vermeende verwachtingen, wensen en ideeën – kan ervoor zorgen dat we ons de mogelijkheden voor een bij ons passende carrière ontnemen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik de laatstgenoemde constructie vaker bij vrouwen dan bij mannen observeer.

Dr. Nicole Torka, mei 2015

Bronnen

Bandura, A. (1977), “Self-efficacy: Towards a unifying theory of behavioral change”, Psychological Review, Vol. 84 (2), pp. 191-215.

Bandura, A. (2004), “Health promotion by social cognitive means”, Health Education & Behavior, Vol. 31 (2), pp. 143-164.

Hermans, H. J. M. & Kempen, H. J. G. (1993), The dialogical self: Meaning as movement. San Diego: Academic Press.

Hermans, H. J. M. & Hermans-Jansen, E. (1995), Self-narratives: The construction of meaning in psychotherapy. New York: Guilford Press.

Hermans, H. J. M. & Hermans-Jansen, E. (1999), Het verdeelde gemoed. Over de grondmotieven in ons dagelijks leven. Soest: Uitgeverij Nelissen.

Rotter, J. B. (1954), Social learning and clinical psychology. New York: Prentice-Hall